Do najbardziej charakterystycznych cech syngaleskiej sztuki należy kamień księżycowy – ozdobna półkolista płyta z polerowanego granitu ułożona na ziemi tuż przy wejściu do ważnej świątyni. To rodzaj “duchowej wycieraczki”, ma za zadanie oczyścić i skupić myśli ludzi wstępujących do sanktuarium. Tradycyjnie kamienie księżycowe są rzeźbione w koncentryczne pasy reprezentujące przejście od ułudy świata fizycznego do nirwany. Najwspanialsze ich przykłady zachowały się w Polonnaruwie i Anuradhapurze.

Sri Lanka

Poszczególne kamienie różnią się detalami, ale mają z reguły kilka cech wspólnych. Półpierścień, najbardziej zewnętrzny, zawiera płomienie (symbolizują żądzę). Potem następuje pas, w którym mogą się znaleźć wizerunki czterech zwierząt: słonia (narodziny), konia (starość), lwa (choroba) i byka (śmierć). Wokół nich wiją się pnącza (lub węże), reprezentujące przywiązanie do życia, oraz widnieją gęsi, symbolizujące czystość. Po przekroczeniu tych pasów wstępuje się na odległy koniec kamienia, gdzie wyrzeźbiony lotos nawiązuje do osiągnięcia nirwany. 

Sri Lanka (376)

W późniejszym okresie stopniowo pomijano wizerunki lwa (królewski symbol Syngalezów) i byka (ważny symbol hinduistyczny) – uznano, że niegodnie po nich stąpać. Kamienie księżycowe straciły wiele ze swojej symboliki, a nawet zmieniły półkolisty kształt – przybrały funkcję głównie zdobniczą.